Меҳмонони арҷманд!

Дӯстдорони ҳунар!

Ҳаводорони кино ва фарҳанги миллӣ!

Бо эҳтироми самимӣ ва қалби пур аз меҳр, ҳар яки шуморо ба ин шоми зебо, шоми кино, ки моро ба олами санъат ва ваҳдат мебарад, хайрамақдам мегӯям.
Ҳоло мо шоҳиди рӯнамоии як филме мешавем, ки на танҳо достони як шахс ё як оила аст, балки гуфтугӯест бо виҷдони умумӣ ва оҳанги бедории як давраи таърихист.
Ҳар кадоме аз мо дар ин филм як пора аз гузаштаи худро мебинем. Ва ин шоҳиди он аст, ки фақат кино метавонад оина шавад вале на оинаи чеҳра, балки оинаи рӯҳ, виҷдон ва миллат.
Имрӯз мо дар рӯбарӯи як рӯъёи сафед нишастаем- “Хоби сурх”, ки на танҳо филм, балки як саҳифаи хотироти таърих ва эҳсоси миллӣ аст. Дар паси ҳар як тасвири ин филм, андаруни ҳар як хати диалог, нафаси замоне нуҳуфтааст, ки барои миллати мо осон набуд, вале моро сохт, моро ба худамон баргардонд.
Мо дар “Тоҷикфилм” бо эҳсоси масъулияти бузург эҷодкоронро дастгирӣ мекунем. Чунон ки роҳбари фарҳангпарвари мо – Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, борҳо таъкид кардаанд:

“Ҳеҷ як миллат бе нигоҳ доштани хотира, бе эҳтиром ба фарҳанг ва бе дӯст доштани ҳунари худ, пеш намеравад.”

Имрӯз бо ифтихор метавон гуфт: Кинои тоҷик, хоса бо чунин офаридаҳо, рӯ ба эҳёст, рӯ ба ҷаҳонишавӣ ва рӯ ба қаҳрамонсозист.
Мо миллати соҳибтамаддуни тоҷик, ки солҳои душвору парешониро паси сар намудаем, имрӯз ба ваҳдати миллӣ ва бедории маънавӣ расидаем. Ин бедорӣ танҳо як эҳсос нест – ин ҳушёрии таърихист, хотираи зиндаи мардум ва иттифоқи баргардонидаи як миллат аст.
Мо медонем, ки бо ҳам, барои ҳам ва бо номи Ватан, роҳ ба сӯи фардои дурахшонро идома медиҳем.
Мо аз рӯзгори парешониву ҷудоӣ ба ваҳдати миллӣ ва бедории бошуурона расидем, ки саршор аз маъно, хотира ва ҳамбастагии мардум аст – ин аст паёми “Хоби сурх”.
Сипоси самимӣ ба гурӯҳи эҷодӣ, ки ин филмро бо қалб ва масъулият офариданд.

Ташаккур ба ҳамаи шумо – дӯстдорони ҳунар, ҷавонон, тамошобинон, фарҳангшиносон ва аҳли матбуот:
зеро кино бе тамошобин наметаонад зинда бошад.

Мо ба “Хоби сурх” на ҳамчун филм, балки ҳамчун паёми фарҳангии инсонӣ, сиёсии миллӣ ва дипломатии иҷтимоӣ нигоҳ мекунем. Чунки кино метавонад ба забони ҳамагон сухан гӯяд — бе тарҷума, бе тафсир, бо забони дил.

Ҳамин аст қудрати ҳунар.

Ҳамин аст кино.

Бигзор ин “Хоби сурх” барои мо субҳи шуълаборе шавад ва хотирмон дар саҳифаҳои сафеди фарҳанги миллии тоҷик.

Моро зарур аст, ки давраҳои таърихии рӯзгори халқамонро бо диққати том мутолиа намоем, аз ҳар саҳифаи гузашати ниҳоят пуршебу фарозаш сабақ омӯзем, аҷдоди номбардори худро шиносем, аз решаҳои қадимаи миллати хеш огоҳ бошем, аз соҳибмаърифат будани халқамон ифтихор кунем, таърих, забон, фарҳанг ва суннату анъанаҳои миллиро ҳифз намоем.
Бори дигар изҳори минатдорӣ намуда, Шуморо ба тамошои филм даъват мекунем.

Аз таваҷҷуҳатон сипосгузорам!